Aan de supporters

We wisten dat het een lastige wedstrijd zou worden. De thuiswedstrijd van het tweede tegen VZOD 2. Zij stonden op het moment van spelen tweede, wij stonden vierde – maar in puntental stonden we gelijk.

Voor de wedstrijd zaten we in de kleedkamer en spraken we over gogme en plezier. We wilden uitstralen dat er geen punten te halen waren. Die twee punten moesten, koste wat het kost, van ons zijn. We stapten een volle zaal in. Er was veel publiek blijven zitten na de leuke wedstrijd van de A1 en hier en daar druppelden wat mensen binnen – maar waarom eigenlijk? Dat vroegen we ons tijdens de rust hardop af. Het spel was niet zoals we wilden. Iedereen deed écht wel zijn best, maar het leek nergens naar. Gogme, plezier, feestjes vieren met elkaar – het ontbrak er afgelopen zaterdag aan Geloof mij als ik zeg dat we daar allemaal de pest in hadden. Met vijf punten achterstand kwamen we de zaal in voor de tweede helft en daar zaten jullie. Allemaal. Nog steeds. Dat was, denk ik, de eerste trigger voor wat daarna gebeurde. Langzaam groeide ons vertrouwen. Ballen die er de eerste helft absoluut niet in wilden, vielen nu ineens wel goed en mede dankzij jullie gejuich vonden we het plezier terug wat de eerste helft zo verdwenen was. We kropen dichterbij en met nog vijf minuten te spelen was daar de bevrijdende gelijkmaker en man, wat hebben jullie toen een kabaal gemaakt. Het was voor mij (en ik denk dat ik spreek voor mijn medespelers) best een beetje overweldigend – wat een geluid, wat een feest. De strafworp in de laatste seconden van de wedstrijd is daarvan het levende bewijs. Bij het vangen en draaien op de middellijn zagen jullie dat er ruimte was voor een winnend doelpunt en in mijn ooghoek zag ik, tijdens het rennen, een paar mensen gaan staan. Een fluitsignaal volgde. Strafworp. Weer kabaal, weer een feestje op de tribune, gevolgd door doodse stilte. De zenuwen waren door de hele zaal te voelen. Doelpunt. 13-12. Nog meer feest. Nog meer kabaal en niet veel later een laatste fluitsignaal: de twee punten waren van ons en allemaal keken we even naar de tribune – waar jullie stonden te juichen. Nog zo’n prachtig detail: boven stonden een aantal kinderen te dansen met toeters in hun handen. Via deze weg wil ik jullie, namens het hele tweede, heel hartelijk bedanken voor jullie geweldige support. Die twee punten zijn niet alleen van ons, maar zeker ook van jullie!

Job

 

Agenda
 
Woensdag 10 oktober